Er was een tijd dat sociale evenementen gewoon… leuk waren.
Een verjaardag? Gezellig. Een etentje? Zin in. Een borrel? Ik stond vooraan.
En nu?
Nu begint het al bij de uitnodiging.
- “Leuk! Maar wanneer is het?”
- “Hoe laat precies?”
- “Wordt het druk?”
- “Kan ik nog weg als ik wil?”
- “Is er wel frisse lucht?”
Want ergens tussen zin hebben en daadwerkelijk gaan, zit tegenwoordig een hele mentale voorbereiding.
De onzichtbare voorbereiding
Het gekke is: van buiten zie je het niet.
Je gaat gewoon. Je lacht. Je praat. Je functioneert.
Maar van binnen:
- Ben je al moe vóórdat je er bent
- Scan je de ruimte op prikkels
- Vraag je je af of je sociaal genoeg overkomt
- En hoop je dat niemand vraagt: “Alles goed?” want… ja… geen idee eigenlijk
Je energie is geen vanzelfsprekendheid meer
Waar je vroeger drie gesprekken tegelijk kon voeren, voel je nu:
- Dat je sneller leegloopt
- Dat geluid harder binnenkomt
- Dat kleine irritaties… niet meer zo klein zijn
En dan heb je nog de bonusronde:
- Warmte die ineens veel te warm is
- Of juist kippenvel uit het niets
- Concentratie die halverwege een zin verdwijnt
Wat een gezelligheid.
De sociale twijfel
En ergens halverwege de avond komt ie:
- “Ben ik nog wel leuk gezelschap?”
- “Zeg ik niet te weinig? Of juist te veel?”
- “Waarom irriteer ik me aan alles en iedereen?”
Het ene moment ben je prima. Het volgende moment wil je naar huis, in stilte, met niemand om je heen.
Niet omdat je mensen niet leuk vindt, maar omdat je systeem gewoon even vol zit.
Het schuldgevoel (die hoort er ook bij)
Want ja, je bent gegaan. Maar je bent ook eerder weggegaan. Of je hebt zelfs afgezegd. Of je had er gewoon minder zin in dan vroeger.
En dan komt die gedachte:
Herkenbaar? Je bent echt niet de enige.
Bij Bloomiva lees je meer over wat er gebeurt, eerlijk, nuchter, zonder gedoe.